Na de transplantatie
Het gaat goed met mij en heb net zo als iedereen zijn ups en downs. Het eerste jaar na de transplantatie is behoorlijk zwaar. Ik ben veel in en uit het ziekenhuis geweest. Dan weer voor vocht collecties in mijn buikholte waarvoor je geopereerd moet worden. Er was een poosje elke keer wel weer wat.
Ondanks dit Is de transplantatie zeker de moeite waard geweest. Ik heb mooie jaren gehad en weer een volwaardig leven. Het weer kunnen werken is mijn grootste doel geweest, en dat heb ik zeker gehaald.
Totdat de dag komt dat je merkt dat het gewoon niet meer vol te houden is en je bloedwaardes van die aard worden dat je moet gaan nadenken of het niet verstandiger wordt dat je, je ziek meldt. Dit leidde wel eens tot hevige discussies thuis omdat mijn lijf Josephien wel gelijk gaf maar mijn verstand niet. Het enige wat ik nog deed was werken en veel slapen omdat ik gewoon erg moe was. Ik heb het mijn lijf dan ook laten winnen van mijn verstand en eens een keer echt geluisterd naar mijn lijf zoals ik haar had beloofd.
Ik heb het er nog steeds moeilijk mee dat ik geen onderdeel meer uitmaak van het werk proces en zeker bij het bedrijf waar ik werkte daar ben ik altijd erg trots op geweest dat ik daar een onderdeel van kon zijn om daar te mogen en kunnen werken.
Dan komt er een dag dat je leven nog meer gaat veranderen en krijg ik een ontsteking in mijn voet. Ik ga hiermee naar het ziekenhuis en moet zowat dagelijks op de "koffie" om de wond te laten bekijken wordt er voor opgenomen en het ziet er gelukkig een stuk beter uit als ze de wond hebben schoon gemaakt.
Dit speelt zich af in 2013 en ik heb altijd een probleem gehad met de winter maar dat jaar lijkt het wel geen zomer te worden en ik word depressief wat er voor zorgt dat ik eigenlijk niet meer weet wat ik wel of niet meer wil. Dit is funest voor mijn genezing in mijn voet. Die wordt elke dag verzord door mijn meissie.
Op een dag schrikt zij zo erg dat ze erg boos op mij word en vraagt wat ik nu eigenlijk wil, als ik zo door gaat kan ik mijn houten jas aantrekken en dat zegt zij dan ook letterlijk tegen mij. Ze vraagt of ik nog steeds naar die afspraak wil in het ziekenhuis want dit wilde ik eigenlijk niet meer. Ik heb het eigenlijk min of meer opgegeven allemaal. Ik geef haar dan ook op een snibbige toon te weten dat ik dan maar naar die afspraak in het ziekenhuis zal gaan.
Ze vraagt aan Maikel of hij kan rijden want ik kan zelf niet meer rijden zo ziek ben ik. Maikel moet mij dan ook letterlijk in de auto tillen want ik ben te zwak om ook maar iets te doen. Ze heeft ook mijn koffer gepakt en neemt die dan ook mee, zij ziet de bui al hangen.